Wykonawcy

Gérard Pesson

Gérard Pesson – kompozytor francuski urodzony w 1958 roku, ukończył studia muzykologiczne w paryskiej Sorbonie oraz kompozycję w Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris. W 1986 roku założył pismo „Entretemps”, poświęcone muzyce współczesnej. W latach 1990 i 1992 był stypendystą Académie de France à Rome (Villa Médicis). Jest laureatem Studium International de Composition w Tuluzie (1986), Opéra Autrement (1989), Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów UNESCO (1994), nagrody Fundacji Księcia Pierre’a de Monaco (1996), Nagrody Muzycznej Akademie der Künste w Berlinie. Od 2006 roku jest profesorem Conservatoire national supérieur de musique de Paris. W 2018 roku był kompozytorem-rezydentem festiwalu ManiFeste organizowanego przez IRCAM. Jego utwory były wykonywane m.in. przez Ensemble Fa, Ensemble 2e2m, Ensemble intercontemporain, Itinéraire, Ensemble Modern, Klangforum Wien, Ensemble Recherche, Ensemble Ictus, Alter Ego, Accroche Note, Erwartung, Orchestre National de Lyon, Orchestre national d’Île-de-France, Orkiestrę Symfoniczną Radia Bawarskiego. Gérard Pesson pisze głównie muzykę kameralną przeznaczoną do wykonania przez klasyczne instrumenty. W dorobku posiada także utwory orkiestrowe i wokalno-instrumentalne, w tym dwie opery: Forever Valley (2002) i Pastorale (2006). Szczególną znaczenie mają w twórczości Pessona gry z kompozycjami klasycznymi. Często punktem wyjścia danej kompozycji jest fragment już istniejącego utworu; wybory dotyczą zwykle muzyki klasycznej i romantycznej (Mozart, Berlioz, Brahms, Mahler itd.). Fragmenty dzieł tych kompozytorów stanowią szkielet, na którym „nadpisuje” twórca swoje „refleksje”. Cechą, która łączy Pessona z tradycją muzyki francuskiej jest posługiwanie się niezwykle wysmakowanymi zestawami brzmień. Jest jednym z nielicznych współczesnych twórców konsekwentnie unikających posługiwania się instrumentami elektronicznymi.

*

Vexierbild oznacza w języku niemieckim obraz, którego znaczenie zmienia się w zależności od tego, na którym jego elemencie skoncentruje się uwaga obserwatora. Angielskim odpowiednikiem słowa Vexierbild jest „picture puzzle”, polskim – „obraz wielostabilny”. Owo optyczne złudzenie stanowiło już nieraz inspirację dla współczesnych kompozytorów, by wspomnieć chociażby o identycznie zatytułowanym utworze wybitnej twórczyni austriackiej Olgi Neuwirth (1993). Pomysł Gérarda Pessona zastosowany w Vexierbilder II na fortepian (2003) polega na wielokrotnym prezentowaniu tego samego materiału, w postaci już to pełnej – jak w odcinkach początkowych, wypełnionych migotliwą materią żywo przypominającą utwory Debussy’ego, już to wybiórczej, prezentującej dalsze plany, czy też urywki pierwotnej projekcji. Efekt spójności tytułowych „obrazów” zapewnia umieszczenie ich wszystkich w tym samym, wysokim rejestrze instrumentu.

(md)

Menu